جمعه 25 آبان 1397
صفحه نخست
ورود اعضا
نام کاربری
کلمه عبور
بازيابی کلمه عبور  | عضويت
 
تبلیغ 1

علی از زبان علی- بخش دوم

تاريخ:شانزدهم شهريور 1393 ساعت 00:00   |   کد : 288
 

علی از زبان علی- بخش دوم

یکی از بهترین راه های شناخت سیره سیاسی امیرالمؤمنین علیه‌السلام، توجه به سخنان آن حضرت به‌ویژه در نهج البلاغه است. پیش از این در نوبتی دیگر بخشی از نامه امام علیه السلام خطاب به عثمان بن حنیف را مرور کردیم.

اینک، خطبه کوتاه ۲۱۵ را (با ترجمه مرحوم آیتی) مرور می‌کنیم. این خطبه بی‌تردید یکی از بهترین، پرشورترین و گویاترین معرفی‌ها برای سیره سیاسی و حکومتی امام علی علیه السلام است:

به خدا سوگند، اگر شب را تا بامداد بر بسترى از خار سخت بيدار بمانم يا بسته به زنجيرم بر روى زمين بكشانند، مرا دوست داشتني ‏تر از آن است كه در روز شمار به ديدار خدا و پيامبرش روم، در حالى كه به يكى از بندگانش ستمى كرده يا پشيزى از مال مردم را به غصب گرفته باشم.

چگونه بر كسى ستم روا دارم به خاطر نفسى كه پيوسته روى در فنا دارد و سالها و سالها زير خاك آرميدن خواهد؟

به خدا سوگند عقيل را در نهايت بينوايى ديدم، از من خواست تا يك صاع از گندم شما مردم را به او ببخشم، در حالى كه فرزندانش را از شدت فقر آشفته موى و گردآلود با چهره‏اى نيلين مي ‏ديدم. چند بار نزد من آمد و خواهش خود مكرر كرد و من، همچنان، به او گوش مى‏دادم و او پنداشت كه دينم را به او مي ‏فروشم و شيوه خويش وا مي ‏گذارم و از پى هواى او مي‏روم.

پس پاره آهنى را در آتش گداختم و تا مگر عبرت گيرد، به تنش نزديك كردم. عقيل همانند بيمارى ناله سر داد و بيم آن بود كه از حرارتش بسوزد.

گفتم: اى عقيل نوحه‏گران در عزايت بگريند! آيا از حرارت آهنى كه انسانى به بازيچه گداخته است مي ‏نالى و مرا از آتشى كه خداوند جبار به خشم خود افروخته بيمى نباشد؟ تو از اين درد مي ‏نالى و من از حرارت آتش ننالم؟

و شگفت‏تر از اين، آن مردى است كه شب هنگام با ظرفى سربسته نزد من آمد و در آن معجونى بود كه همواره از آن بيزار بوده‏ام. گويى به زهر مارش عجين كرده بودند. گفتم: اين هديه است يا زكات يا صدقه؟ اگر زكات يا صدقه است بر ما خاندان پيامبر حرام است. گفت: نه اين است و نه آن، هديه ‏اى است.

گفتم: مادرت در عزايت بگريد، آيا از راه دين خدا به فريب من آمده‏اى آيا در خردت نقصانى پديد آمده يا ديوانه شده‏اى يا سفيه گشته ‏اى يا هذيان مي ‏گويى؟

به خدا سوگند، اگر همه هفت اقليم عالم را و هر چه در زير آسمان است به من دهند تا نافرمانى خدا كنم، آن قدر كه پوست جوى را از مورچه ‏اى بربايم، نپذيرم. و اين دنياى شما براى من از برگى، كه ملخى مي ‏خايد، حقيرتر است.

على را با نعمتى كه روى در زوال دارد و لذتى كه پايدار نمي ‏ماند چه كار؟ از اين كه خردم به خواب بيخبرى رود يا به زشتى لغزشى مبتلا گردم، به خدا پناه مي ‏برم و از او يارى مي ‏جويم. 

Share

آدرس ايميل شما:  
آدرس ايميل دريافت کنندگان